NU HAYANG BALIK DEUI

NU HAYANG BALIK DEUI 

Yasa : Didih Setiadi

‘’Kumaha, Kang ?"
“Hampura Nyi, Akang moal bisa,” walon Kuring lalaunan. Gabrug Manéhna nyuuh kana lahunan, dibarengan ku keclakna cipanon, teu ieuh dipaliré malahan mah buru-buru dicengkatkeun tina lahunan. Asa teu rido awak kudu ka baseuhan ku cimata buhaya.

Heueuh , Manéhna ngajak ngahiji deui pajarkeun téh nyaah ka budak, hayang ngurus budak cenah.
Ah étamah alesan kelasik, da bongan polah manéhna, ari tiheula kamana atuh, naha karék ayeuna nyebut nyaah ka budak.

Karasa haté asa gudawang , basa manéhna pamit rék mulang, mangsa diri numpra teu walakaya, geus teu kuat cenah, kudu usaha sorangan nyumponan pangabutuh, malahan budak ogé dipasrahkeun ka Ninina, Indung nu tinggal sabeulah sasemplék deui, kudu ngurus rumawat nu jadi incu, nu harita keur mejeuhna butuh kanyaah nu jadi indung.

Rumasa ampir sataun lilana, teu bisa nyumponan kawajiban, tapi apan rumah tangga mah kudu silih asah silih asih jeung silih asuh, ulah ukur butuh keur amisna wungkul.
Lain éta wungkul nu matak raheut kana haté téh, aya nu leuwih nyeri nyaéta teu kungsi dua bulan pan manéhna mah langsung boga salaki deui, teu mikiran kuring nu keur numpra , malahan mah ngadéngé béja mah ti batur manéhna kawin jeung duda beunghar cenah, kuring ukur bisa pasrah kanu Kawasa, rét ka budak nu keur meujeuhna kembang buruan, “Deudeuh teuing Néng, hidep kudu ngalaman sangsara, hampura geulis Bapa, Bapa can bisa méré ka bagjaan ka hidep!“  Teu karasa merebeyna cipanon katunggara maseuahan pipi. “Kunaon Pa, nangis?“ malaur budak keur meujeuhna capétang atuh. “Teu kunanaon geulis, yap kadieu!’’ Gabrug budak dirangkul bari diceungceurikan.

Teu beunang dipondah cipanon murubut maseuhan pipi
“Ngeus Jang tong di ceungceurikan, baé nu eunggeusmah da eunggeus, malahan mah Manéh cing buburu cageur karunya ka Si Enéng! “ Indung kuring ngupahan bari ngusapan taktak. “Teungteuingeun ku pamajikan Ma, sugan téh moal kitu,” Walon kuring, “Heueuh keun baé, da pilihan manéh étamah, pan ceuk Ema ge baheula kumaha basa méméh kawin, kudu asak -asak nya ngéjo bisi tutung tambagana, kudu asak-asak nya nénjo bisi kaduhung jagana, tah ayeuna kaalaman ku manéh, wayahna tarimakeun! da ngeus nasib manéh, jeung deuih salah mah moal pahili jeung bener" Pokna deui, panjang lébar.

Tilu taun kalarung, diparengkeun meunang gaganti indung budak, bari sanajan ka anak téré tapi kanyaahna katempo pisan, nya kitu Si Enéng teu asa ka Indung téré, da puguh wawuh ti leuleutik. Mangsa ninina mangkat ka kebon téh pan diasuh ku manéhna, nya kitu deui kuring teu asa jeung jiga deui ka manéhna téh, da puguh tatangga sabeulah ukur kahalangan ku saimah, pan waktu kuring keur numpra téh, sakapeung sok maturan bari ngasuh budak, pajarkeun téh ngarah teu kagok nyaah cenah.
Alhamdulilah ayeuna ngeus dipercaya deui boga turunan, lalaki deuih jaba kasep nurun ti bapana.
Ting, tong! “Assalamualaikum, “ kadéngé bél disada dituturkeun ku nu uluk salam, “Wa alaikum salam, “ Kulutrak panto dibuka, “Badé ka saha Kang, ?” Kuring langsung nanya satutas muka panto, “Dupi ieu leres kitu bumina Pa Dédi?” pokna, “Muhun leres, aya naon kitu... ?” Walon kuring ditungtungan ku tumanya." Muhun ieu katitipan serat ti Déwi,” Pokna bari ngasongkeun amplop warna bodas, "ooh, enya atuh, nuhun Kang, ! ’’Saléosna nu nganteurkeun surat, kuring ngahuleng, keretegmah geus aya. "Pasti ti popotongan“ Gerentes kuring," Saha Kang ? “Pamajikan nyampeurkeun, “Ieu aya nu nganteurkeun surat, duka ti saha, “Ceuk kuring bari nyampeurkeun ka pamjikan, “Cing Nyai nempo!" laju ngajéwang surat nu masih diulak-ilik kénéh. Béréwék, amplop di soékeun, goréhél aya sacewir kertas nu dieusi ku tulisan rapih naker. “Kahatur Kang Dedi di bumi, kang ieu Dewi, panuhun akang tong waka bendu, sateuacan maos ieu serat, kang, Dewi sono hoyong tepang, pang-pangnamah sareng Si Enéng, tos ageung meureun ayeunamah, kang...? Déwi miharep tiasa deui sasarengan ngarumahtangga, “Teu laju macana, langsung di ririsek, “Ѐéh, kunaon ari Nyai? tuntaskeun heula atuh macana! Akang jadi gantung déngéeun atuh," Kuring nyéréngéh kagugu kunu timuru, “Pék wé ku Akang! " pokna bari kuraweud, kop kertas nu diririsek téh dicokot laju dibébérkeun deui. “Mugia akang tiasa nyumponan pangulem Déwi, énjing tabuh salapan di antos di rumah makan Saung Panineungan Punclut, sakitu nu kapihatur, salam sono ti katebihan, Dewi Susilawati." Kitu eusina éta surat nu ahirna ngajak papangih, “Ngajak ketemuan ieumah Nyi.“ Ceuk kuring bari ngarérét ka pamajikan nu masih kénéh samutut, sakalian haté hayang ngaheureuyan nu jadi pamajikan. "Mangga wé ku Akang tepangan, malaur tos lami teu tepang atuh!" Bari anger baeud. “Ah moal Nyi, hayu wé jeung Nyai urang tepangan, tenang wé atuh Nyi, cing percaya ka Akang !” Kuring ngayakinkeun , “Hayu ari kitumah atuh, ngan murangkalih urang candak duanana, si Ema ajak sakantenan urang piknik, tapi awas mun Akang kapincut deui,“pokna bari ngadilak, kuring seuri, “Nya hayu lah, meungpeung keur libur gawé."

___TAMAT___

#SCS_CARPON_DS