NU NGILU BALIK

NU NGILU BALIK

Yasa : Didih Setiadi

Dius mobil ninggalkeun pakarangan, rada gura-giru da puguh wanci sareureuh budak, di jalan raya teu pati loba kandaraan, ukur hiji-hijieun nu papaliwat, ngahaja nyetél musik di gedéan itung-itung maturan, lamun teu kapaksa ku kapereluan nu penting mah moal ieuh kudu daék lumampah peuting-peuting komo euweuh nu marengan.

Pepedut mimiti turun, basa bras ka jalan nu kenca katuhu kebon entéh, laju mobil dikendoran bari haté rada hariwang, inget ka waktu sababaraha taun ka tukang basa waktu keur mawa motor, nya di dieu pisan aya nu megat tuluy ngarampas motor bari awak teu bisa usik diborogod kana patok jalan.

Keur anteng ngalamun rus-ras mangsa ka tukang, remeng-remeng aya nu ngajanteng tengah jalan, beuki dukeut beuki sidik manéhna ngacungkeun leungeuna ménta supaya eureun.

Reg, mobil eureun, gap kana konci roda,taki-taki bisi manéhna rék niat jahat.

Teu buburu turun ngahaja nyidik-nyidik heula, “Tulungan Kang, Tulungan, “ Kadéngé manéhna ngomong ménta tulung bari ngetrokan kaca panto mobil.

Ngawani-wani manéh panto dibuka laju turun tina mobil saba’da ningali tukangeun manéhna aya motor ngagolér bari angger leungeun mah teu lesot ngagigiwing konci roda.

“Kunaon Néng, ?” Kuring tumanya.

“Punten Kang tulungan, Abdi geubis tina motor, “ Jawab manéhna bari nunjuk kana motor satukangeunana.

Haté angger can percaya sok sieun ukur dadaku wungkul.

“Naha Kang culang-cileung, Abdi mah sanés rampog, “ Pokna siga nu surti kana kahariwang Kuring.

Koloyong ngadeukeutan motor nu ngagolér laju dicengkatkeun, “ Ari ieu Néng badé dikamanakeun motorna, da moal tiasa dicandak sakitu reksak kieu gening,?” Bari ngulak-ngilik kaayaan motor.

“Duka atuh Kang, ?” Jawabna semu bingung.

“Kieu wé atuh Néng, motor urang lebetkeun ka kebon entéh, enjing candak, !” Méré jalan kanu keur bingung.

“Nya teulangkung Akang étamah, “ Pokna masrahkeun.

“Ari Enéng uihna kamana,?” Kuring tumanya deui.

“Ka Bandung Kang, jalan Sukajadi, “ Pokna deui.

“Oh, enya atuh kaleresan Akang ngalangkung ka dinya, hayu wé ngiring ka Akang, !” Kuring ngajak kanu keur bingung.

Dina mobil manéhna teu loba nyarita ukur saperluna, malahan mah teu sempet nanyakeun ngaran-ngarana acan.

“Di payun Kang, !” Manéhna nitah eureun saeunggeus nepi ka jalan Sukajadi.

“Nuhun Kang, “ Manéhna nganuhunkeun laju muka panto nu ukur dijawab ku unggeuk.

Ngahaja teu gura-giru indit nyérangkeun heula nu ngaléos asup kana jalan gang.

Nepi kanu di tuju jam opat geus ngagayuh waktu subuh, teu lila saeungeus ngabéjakeun maksud ka nu jadi lanceuk, gura-giru balik deui sieun kaburu macét di jalana.

Reg mobil di eureunkeun, basa ningali loba jalma ngarariung di sisi jalan, di barengan haté nu panasaran nyampeurkeun nu ngariung.

“Aya naon Kang, ?” Nanya kanu keur ngagimbung.

“Ieu Kang aya nu kacilakaan, !” Jawab salah saurang nu keur ngajanteng bari nunjuk kanu keur ngagolér.

Haté beuki panasaran ngadeukeutan nu ngagolér, bréh katempo pangawakan awéwé beungeutna baloboran ku getih, geus teu usik teu malik, raga ditinggalkeun nyawa.

Rét kana baju jékét nu dipakéna, bréh, kajadian tadi peuting némbongan deui, basa aya nu megat bari tuluy ngilu balik.

Haté beuki yakin basa nyidik-nyidik motor nu ngagoler gigireun mayit.

-TAMAT-

#SCS_CARMIS_DS